เล่าจื๊อ
«อาจารย์ผู้เฒ่า» ตามประเพณีเชื่อว่าท่านมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลและเป็นผู้เขียนเต้าเต๋อจิง นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจว่าท่านมีตัวตนจริงหรือไม่ คัมภีร์นี้น่าจะรวบรวมโดยหลายคนตลอดช่วงเวลายาวนาน
ลัทธิเต๋าเป็นประเพณีจีนที่มีอายุกว่า 2,000 ปี สอนให้เราคล้อยตามจังหวะของธรรมชาติแทนการฝืน การหายใจอย่างสงบเป็นหนึ่งในวิธีฝึกที่เก่าแก่ที่สุด
หายใจเหมือนสายน้ำ: นุ่มนวล สงบ และไม่ฝืน วางมือไว้ใต้สะดือ ปล่อยให้ท้องยกขึ้นเมื่อหายใจเข้าและยุบลงเมื่อหายใจออก นั่นคืออู๋เหวย – ปล่อยให้ลมหายใจหาทางของมันเอง
ลัทธิเต๋า (สะกดว่า Daoism ก็ได้) เป็นทั้งปรัชญาและศาสนาจากประเทศจีน คำว่าเต๋า (dao, 道) แปลว่า «ทาง» คือระเบียบที่มองไม่เห็นของธรรมชาติซึ่งทุกสิ่งดำเนินไปตามโดยตัวมันเอง
ปรัชญานี้อิงคัมภีร์สองเล่มเป็นหลัก ได้แก่ เต้าเต๋อจิง ซึ่งตามประเพณีเชื่อว่าเล่าจื๊อเป็นผู้แต่ง และจวงจื๊อ ส่วนเต๋าในฐานะศาสนา ซึ่งมีศาลเจ้า นักบวช และพิธีกรรม เริ่มก่อตัวราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 ลัทธิเต๋าร่วมกับลัทธิขงจื๊อและพุทธศาสนาได้หล่อหลอมวัฒนธรรม การแพทย์ และศิลปะการต่อสู้ของจีน รวมถึงไท่จี๋และชี่กง
专气致柔,能如婴儿乎?«ท่านรวมลมหายใจให้อ่อนโยนดุจทารกได้หรือไม่?»
– เต้าเต๋อจิง บทที่ 10
真人之息以踵,众人之息以喉。«ผู้รู้แจ้งหายใจลึกลงถึงส้นเท้า คนทั่วไปหายใจเพียงจากลำคอ»
– จวงจื๊อ บทที่ 6
吹呴呼吸,吐故纳新«พวกเขาเป่าและหายใจ ระบายสิ่งเก่าออก รับสิ่งใหม่เข้ามา»
– จวงจื๊อ บทที่ 15
«อาจารย์ผู้เฒ่า» ตามประเพณีเชื่อว่าท่านมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลและเป็นผู้เขียนเต้าเต๋อจิง นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจว่าท่านมีตัวตนจริงหรือไม่ คัมภีร์นี้น่าจะรวบรวมโดยหลายคนตลอดช่วงเวลายาวนาน
ประมาณ 5,000 อักษรใน 81 บทสั้น ๆ ว่าด้วยทาง (เต๋า) และพลังของทาง (เต๋อ) ชิ้นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักจารึกบนซีกไม้ไผ่จากสุสานที่กัวเตี้ยน ราว 300 ปีก่อนคริสตกาล
นักปราชญ์ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล หนังสือที่ใช้ชื่อของท่านเต็มไปด้วยเรื่องเล่าขี้เล่น เช่น ความฝันถึงผีเสื้อ ว่าด้วยการปล่อยวางความคิดที่ยึดติดและคล้อยตามธรรมชาติ
«กระทำโดยไม่ฝืน» ไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่คือการทำสิ่งต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับสถานการณ์ – เหมือนน้ำที่หาทางไหลอ้อมก้อนหิน
สองด้านของสิ่งเดียวกัน: มืดและสว่าง การพักและการเคลื่อนไหว ทั้งสองผลัดเปลี่ยนกัน – เหมือนลมหายใจเข้าและลมหายใจออก
พลังชีวิตในสิ่งมีชีวิตทั้งปวง อักษรนี้ยังหมายถึงอากาศ ไอ และลมหายใจ ในประเพณีจีน การฝึกหายใจเป็นวิธีรวบรวมและเคลื่อนชี่
ตันเถียน – «ทุ่งแห่งน้ำอมฤต» – อยู่ใต้สะดือประมาณสามนิ้วมือ หายใจเข้าทางจมูกอย่างช้า ๆ ให้ท้องขยาย หายใจออกให้ท้องยุบ ไหล่นิ่ง เป็นการหายใจด้วยท้องแบบเดียวกับที่ใช้ในการฝึกหายใจสมัยใหม่
อ่านเรื่องการหายใจด้วยท้องการฝึกแบบเต๋าโบราณที่ลมหายใจเบาและละเอียดจนแทบไม่รู้สึก – «ดุจทารกในครรภ์มารดา» เก๋อหงเขียนถึงวิธีนี้ในศตวรรษที่ 4 คัมภีร์โบราณยังกล่าวถึงการกลั้นหายใจเป็นเวลานาน ซึ่งเราไม่แนะนำ ให้ฝึกเฉพาะการหายใจที่เงียบและสงบเท่านั้น
ชี่กงผสานการเคลื่อนไหวช้า ๆ ท่าทาง ลมหายใจ และสติเข้าด้วยกัน ไท่จี๋เป็นศาสตร์ที่ใกล้เคียงกัน การเคลื่อนไหวเป็นไปตามลมหายใจ: หายใจเข้าเมื่อยกแขน หายใจออกเมื่อลดแขนลง
ลองเคลื่อนไหวไปกับลมหายใจหกเสียงขณะหายใจออก: ซวี (嘘) เฮอ (呵) ฮู (呼) ซือ (呬) ชุย (吹) และซี (嘻) เถาหงจิ่ง (456–536) เป็นผู้บรรยายไว้ ปัจจุบันเป็นชี่กงเพื่อสุขภาพที่มีมาตรฐานในประเทศจีน ประเพณีเชื่อมโยงแต่ละเสียงกับอวัยวะหนึ่ง – นั่นเป็นความเชื่อดั้งเดิม ไม่ใช่การแพทย์ที่พิสูจน์แล้ว สิ่งที่คุณรู้สึกได้คือการหายใจออกยาวและสงบ เหมือนการหายใจแบบผึ้ง
ลองหายใจแบบผึ้งนั่งหลังตรงอย่างผ่อนคลาย หรือนอนหงาย วางมือไว้ใต้สะดือ หายใจเข้า 4 วินาทีให้มือยกขึ้น หายใจออก 6 วินาทีให้มือลดลง เสียงจะนำทางคุณในสามรอบแรก – หลังจากนั้นคุณจะได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ
อย่าฝืนลมหายใจ หากหายใจไม่สม่ำเสมอ ให้หายใจตามปกติสักพักแล้วเริ่มใหม่
ฉุกเฉิน: โทร 1669