ชาวซามา-บาเจา (Sama-Bajau) เป็นกลุ่มคนที่อาศัยอยู่บนทะเลและเลี้ยงชีพจากทะเลมาแต่โบราณในอินโดนีเซีย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ หลายคนอาศัยอยู่ในเรือบ้านหรือในหมู่บ้านบนเสาเหนือน้ำ พวกเขาดำน้ำจับปลาและอาหารทะเลด้วยลมหายใจเดียว ใช้แว่นตาไม้แบบง่าย ๆ และฉมวก และอยู่ในน้ำได้เป็นส่วนใหญ่ของวัน
งานศึกษาที่ทำให้โลกหันมาฟัง
ในปี 2018 Melissa Ilardo และเพื่อนร่วมงานที่มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ตีพิมพ์งานศึกษาในวารสาร Cell พวกเขาวัดม้ามด้วยอัลตราซาวนด์ในชาวบาเจาและในชาวซาลวน (Saluan) ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่อาศัยบนบก ผลคือชาวบาเจามีม้ามใหญ่กว่าราว 50%
ทำไมจึงสำคัญ ม้ามทำหน้าที่เป็นแหล่งสำรองเม็ดเลือดแดงที่อุดมด้วยออกซิเจน เมื่อคุณกลั้นหายใจและดำน้ำ ม้ามจะหดตัวและส่งเม็ดเลือดเพิ่มออกสู่กระแสเลือด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรีเฟล็กซ์การดำน้ำ
นักวิจัยพบว่าชาวบาเจาที่ไม่ได้ดำน้ำก็มีม้ามใหญ่เช่นกัน ซึ่งบ่งชี้ว่าความแตกต่างนี้เป็นเรื่องพันธุกรรม ไม่ใช่แค่ผลของการฝึก พวกเขาชี้ไปที่ยีน PDE10A รูปแบบหนึ่งที่พบบ่อยในชาวบาเจาและน่าจะมีผลต่อขนาดของม้าม งานศึกษานี้ถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรก ๆ ของการปรับตัวทางพันธุกรรมต่อการดำน้ำในมนุษย์
สำหรับผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์บ้าง: อีเมลหนึ่งฉบับทุกเช้านาน 14 วัน ไม่มีเป้าเวลา ห้ามทำในน้ำ
ชาวโมเกน เด็ก ๆ ที่มองเห็นใต้น้ำ
ในทะเลอันดามันนอกชายฝั่งไทยและเมียนมา มีชาวทะเลอีกกลุ่มหนึ่งคือชาวโมเกน (Moken) งานศึกษาของสวีเดนในปี 2003 พบว่าเด็กโมเกนมองเห็นใต้น้ำได้คมชัดกว่าเด็กยุโรปมาก เพราะสามารถหดรูม่านตาได้ ส่วนที่น่ายินดีคือเด็กยุโรปก็เรียนรู้สิ่งนี้ได้เช่นกันด้วยการฝึก

สิ่งนี้มีความหมายอย่างไรกับเรา
คุณไม่ได้ม้ามใหญ่ขึ้นจากการฝึกกลั้นหายใจในห้องนั่งเล่น แต่รีเฟล็กซ์การดำน้ำ การผ่อนคลาย และความทนต่อ CO₂ ฝึกได้ และนั่นคือเหตุผลที่มือใหม่มักทำเวลาได้เพิ่มเป็นสองเท่าในเวลาไม่นาน
ภาพด้านบน: บาเจาเลาต์ (ดูเครดิตภาพ) บทความนี้เป็นข้อมูลทั่วไป และไม่สามารถใช้แทนคำแนะนำทางการแพทย์ได้